MHP Manisa Milletvekili Sayın Erkan Akçay çıkmış, “tarımsal destekler artırılmalı” demiş.
İyi de…
Hangi destekler? Ne zaman? Kime?
İnsanın sorması geliyor:
MHP, hangi zaman diliminde üreticinin, çiftçinin gerçekten yanında yer aldı?
Hükümet ellerinde, vekiller ellerinde, yetki ellerinde…
Ama sonuç ortada.
Manisa’nın en verimli tarım arazilerinde dönüm fiyatları 300 bin liraya kadar düşmüş durumda. Toprak para etmiyor, emek para etmiyor, üretim para etmiyor. Gençler köyleri terk etmiş. Tarlasını satan satana, satan da “bir daha geri dönmem” diyor.
Bugün Manisa’da gençler fabrikalara mahkûm olmasa, işsizliğin fotoğrafını konuşuyor olurduk. Tarımın bitmesiyle ayakta kalan tek şey sanayi oldu. O da olmasa, köyden kente göç değil; açlık konuşulurdu.
Sayın Akçay,
Bunlar yeni mi dikkatinizi çekti?
Üzüm yerlerde.
Pamuk yerlerde.
Mısır yerlerde.
Sebze yerlerde. Meyve yerlerde.
Girdi maliyetleri uçmuş, mazot ateş pahası, gübre lüks olmuş. Çiftçi ürününü satamıyor, sattığında borcunu kapatamıyor. Banka kapısında bekleyen çiftçi var, tarlasını ipotek eden çiftçi var, “bir sezon daha dayanırım” diyen ama dayanacak gücü kalmayan çiftçi var.
DAHA DEVLET TEŞVİKLİ KREDİLER ÇÖZÜLMEDİ
Bir de şu gerçek var:
Siz daha Bağ-Kur borcu olan çiftçiye kredinin yolunu bile açamadınız.
Borcu var diye destekten yararlanamayan, borcu var diye kredi alamayan, borcu var diye sistemin dışına itilen on binlerce üretici var. Çiftçi üretmek istiyor ama devlet “önce borcunu kapat” diyor. Borcu kapatmak için krediye ihtiyacı var, kredi için de borçsuz olma şartı koyuluyor.
Bu nasıl bir çıkmazdır?
Sonra çıkıp “destekler artırılmalı” demek, köydeki çiftçiye masal anlatmaktan farksız kalıyor.
Ama Meclis’te hala “destekler artırılmalı” cümlesi kurulabiliyor.
Kimin umurunda?
Açık konuşalım Sayın Akçay:
Siz çiftçiyi çoktan gözden çıkardınız.
O yüzden bu destek söylemleri kulağa samimi gelmiyor.
Hatta hiç destek falan da vermeyin bence.
Yapan yapsın, yapamayan fabrikalara gitsin.
Zaten amaç bu değil mi?
Toprakla uğraşmayan, üretmeyen, sabah akşam vardiya kovalayan, ömrünü fabrika duvarları arasında tüketen bir gençlik oluşturmak. Kendi tarlasında özgür olan değil, başkasının tezgâhında mecbur olan bir nesil…
Ahh Sayın Akçay…
Keşke bir gün bir köy kahvesine yolunuz düşse.
Çay söyleyin, oturun, dinleyin.
O zaman destek lafını ağzınıza almadan önce iki kere düşünürsünüz.
Çünkü orada rakamlar konuşmaz,
insanlar konuşur.
Ve o insanların artık söyleyecek çok sözü, ama dayanacak çok az gücü kaldı.