Bir baba olarak tüm şehit meleklerimize rahmet diliyorum. Ailelerine sabır Rabbim versin. Kolay değil. 😢😢😢
Kahramanmaraş’ta bir okul…
9 can hayatını kaybediyor, 13 kişi yaralanıyor.
Ama ekranlara bakıyorsunuz…
Gündem bambaşka.
Hala Hürmüz Boğazı, hâlâ ABD–İran gerilimi…
Peki biz neyi konuşmuyoruz?
Kendi çocuklarımızın okulda öldürülmesini.
SAVAŞ ARTIK SINIFIN İÇİNDE
Savaş artık sınırda değil.
Sınıfta.
Bir çocuğun elinde silahlar…
Bu bir anlık öfke değil.
Bu, denetimsizliğin ve ihmalin sonucudur.
Bir çocuk bu silahlara nasıl ulaşır?
Sorun sadece sokakta değil…
Evde başlıyor.
ŞİDDET NORMALLEŞTİRİLİYOR
Her akşam aynı sahne:
Silahlar, çatışmalar, mafya hikâyeleri…
Sonra soruyoruz:
“Bu çocuk neden böyle oldu?”
Çünkü bu çocuklar gördükleri dünyadan etkileniyor.
Ama iş eleştiriye gelince herkes sus pus.
SORUMLULUK YOKSA ÇÖZÜM YOK
Yine klasik cümleler duyacağız:
“Kınıyoruz…”
Peki sonra?
Hiçbir şey.
Eğer çocuklar okulda ölüyorsa,
bu artık bireysel değil, sistem sorunudur.
OKULLARDA OTORİTE ÇÖKMÜŞ DURUMDA
Öğretmen korkuyor.
Yönetici geri duruyor.
Disiplin zayıflamış.
Veliler her şeye tepki gösteriyor ama
asıl mesele gözden kaçıyor:
Okul, eğitim yeri olmaktan çıkıyor.
DİSİPLİN ŞART
Her öğrenci aynı değildir.
Sorunlu davranışlar:
Görülmeli
Desteklenmeli
Gerekirse sınır konulmalı
Bu bir cezalandırma değil,
toplumu koruma meselesidir.
BU BİR ALARMDIR
Bu olay tek başına bir suç değil.
Bir uyarıdır.
Aileyi, eğitimi, medyayı, sistemi sorgulatan bir alarm…
ARTIK SÖZLER YETMİYOR
Bugün Kahramanmaraş’ta yaşananlar,
yarın başka bir şehirde yaşanabilir.
Eğer sorumlular hesap vermez,
şiddet normalleşmeye devam ederse…
Biz ekran başında kalırız.
Ama bu kez izlediğimiz şey bir dizi değil,
kendi çöküşümüz olur.